150px|right|thumb|Mieczysław Norwid-Neugebauer Ustawa o nadaniu ziemi żołnierzom Wojska Polskiego – ustawa przyjęta jednogłośnie przez Sejm Ustawodawczy 17 grudnia 1920 roku. Zakładała ona wynagrodzenie żołnierzy Wojska Polskiego z ziem Kresów Wschodnich, wywalczonych przez nich podczas wojny polsko-bolszewickiej. Ustawa weszła w życie 12 stycznia 1921 roku.

Jej projekt wnieśli do laski marszałkowskiej posłowie klubu poselskiego PSL „Piast”, a wkrótce potem poparł go sam Józef Piłsudski w rozkazie pożegnalnym Naczelnego Wodza z 18 października 1920 roku, w którym to wezwał rząd do realizacji tej inicjatywy.

Założenia ustawy Ustawa przewidywała nieodpłatne nadanie ziem na Kresach Wschodnich szczególnie zasłużonym żołnierzom Wojska Polskiego, ochotnikom, którzy odbyli służbę frontową oraz inwalidom (art. 2). Pozostali żołnierze i inwalidzi mogli nabyć ziemię odpłatnie (art. 3). Powierzchnia działki nadanej jednemu żołnierzowi nie mogła przekroczyć jednak 45 ha (art. 5). Osadnicy wojskowi mieli zacząć spłatę należności po 5 latach od rozpoczęcia użytkowania.