Tymczasem rycerstwo uchwaliło, że korona jerozolimska zostanie przy Gwidonie, a Konrad obejmie ją po śmierci Gwidona.

Filip August, zmęczony ciągłymi sporami i intrygami oraz obawiający się zamachu na życie ze strony porywczego króla Anglii, uznał zajęcie Akki za wypełnienie swoich ślubów krucjatowych i zdecydował się na powrót do domu. W tych warunkach Ryszard I został przywódcą krucjaty. On też prowadził dalsze rokowania z Saladynem w sprawie wysokości okupu, jaki mieli dać muzułmanie za jeńców wziętych pod Akką. Ponieważ przedłużające się rokowania uniemożliwiały Ryszardowi akcję zbrojną, król zdecydował się wymordować wszystkich 2700 jeńców, mimo że układ kapitulacyjny zapewniał im bezpieczeństwo.

Walki Ryszarda I z Saladynem thumb|300px|Ryszard Lwie Serce walczący z Saladynem W sierpniu armia krzyżowców, na czele z Ryszardem, ruszyła ku Jerozolimie. Krzyżowcy szli brzegiem morza, co umożliwić miało zaopatrywanie wojska przez flotę. Saladyn nie zdecydował się na bitwę, lecz jego wojska szły obok, nękając krzyżowców drobnymi napadami i przechwytując maruderów. 7 września 1191 roku doszło do bitwy pod Arsuf, która zakończyła się sukcesem krzyżowców. 10 września chrześcijanie opanowali Jafę. Ryszard zdecydował się skierować armię na odpoczynek w Jafie.