Katedra doznała zniszczenia w XVII wieku w czasie perskiego ataku; arcybiskup Elizeusz (Elise Saginaszwili) odbudował ją w 1657, ale w 1668 trzęsienie ziemi uszkodziło ponownie odnowiony budynek. Restauracji świątyni dokonał Wachtang VI w roku 1710, dokonując przy okazji zmian w dachu świątyni. Po raz ostatni katedra doznała zniszczenia w 1795 gdy szach Persji Agha Mohammad Chan Kadżar zrównał z ziemią Tbilisi. W XIX wieku była poddawana wielokrotnym naprawom. W latach 1980–1983 płytki katedry zostały częściowo odnowione, a w północnej części została dobudowana krypta króla Wachtanga I Gorgasali.
Opis Kształt katedry to niemal archetyp tradycyjnej gruzińskiej świątyni. Centralna konstrukcja na planie zbliżonym do kwadratu ma wysunięte ramiona nadające jej formę krzyża. Całość wieńczy kopuła na wysokim wielobocznym bębnie (odrestaurowana w 1657). Za budulec posłużył żółty tuf wulkaniczny z leżącego na południowy zachód miasta Bolnisi. Napis na północnej ścianie podaje datę wybudowania oraz wspomina królewicza Wachtanga VI, który wzniósł kopułę i dach monasteru. Są tu dwie dzwonnice, pierwsza znajdująca się w północnej części katedry, wybudowana została w XV wieku przez króla Aleksandra I Wielkiego.