thumb|Wzgórze Tumskie w Płocku - główna siedziba Władysława Hermana thumb|Pieczęć Władysława Hermana z jego darowizny dla klasztoru w Bambergu z napisem „+SIDALW+DVC SVVAL” thumb|Inowłódz – kościół ufundowany przez Władysława Hermana thumb|Ziemie Władysława Hermana w 1102 roku podzielone pomiędzy jego synów Zbigniewa (zielone) i Bolesława Krzywoustego (czerwone) thumb|Krypta św. Leonarda na Wawelu zbudowana w okresie panowania Władysława Hermana thumb|Złoty Kodeks Pułtuski - własność żony Władysława Hermana
Władysław I Herman (ur. ok. 1043, zm. 4 czerwca 1102 w Płocku) – książę z dynastii Piastów, władca Polski w latach 1079–1102. Młodszy syn Kazimierza I Odnowiciela i jego żony Dobroniegi. Młodszy brat wygnanego króla Bolesława II Szczodrego.
Władzę objął po wygnaniu brata, króla Bolesława Szczodrego. Zmienił kierunek polskiej polityki: zawarł pokój z Czechami i wznowił uległość wobec Świętego Cesarstwa, wyrażoną niepodejmowaniem starań o koronę królewską oraz popieraniem go w sporze z papieżem. Dążył, wraz z wojewodą Sieciechem, do wzmocnienia autorytetu monarchy i zapobieżenia potencjalnej interwencji ze strony Czech i Niemiec. Wkrótce jednak w ręce palatyna przeszła faktyczna władza w państwie.