Świeńczyc (Świenczyc) – polski herb szlachecki.
Opis herbu W polu złotym krzyż srebrny podwójny {patriarchalny}Też w heraldyce węgierskiej.. Na hełmie w koronie trzy pióra strusie. Labry złote, podbite srebrem. Czasami krzyż jest też rysowany z równymi ramionami.
Zawołanie Świenczyc, męska forma od świenca /f./ – dziewica święta, najświętsza relikwiaStaropolski Słownik Języka Polskiego..
Geneza herbu Historia herbu wiąże się z wczesnośredniowiecznym kultem relikwii Drzewa Krzyża Świętego i relikwiarzem Drzewa Krzyża Świętego – stauroteką, i ma swe początki w IV wieku, kiedy to św. Helena matka Cesarza Konstantyna zleciła, wykonanie prac wykopaliskowych na Golgocie, w wyniku których odkryto elementy Drzewa Męki Chrystusowej. Kult ten nabrał ponownie szczególnego wymiaru w okresie wypraw krzyżowych do Ziemi Świętej (XII – XIV) i wiązał się z etosem obrony Ziemi Świętej przed niewiernymi. Wielkim czcicielem relikwii był król Władysław II Jagiełło, który wielokrotnie nawiedzał relikwie Drzewa Krzyża Świętego w klasztorze na Świętym Krzyżu. Po swym chrzcie i przyjęciu korony polskiej, krzyż podwójny patriarchalny stał się herbem Jagiellonów, w odróżnieniu od Pogoni herbu Litwy czy Kolumn, herbu dynastii Giedymina.