Ulica Kościelna – ulica na warszawskim Nowym Mieście, biegnąca od ul. Wybrzeże Gdańskie do ul. Zakroczymskiej.
Historia Kościelna jest jedną z ulic wytyczonych już podczas lokacji Nowej Warszawy po roku 1408, kiedy to książę mazowiecki Janusz I Starszy nadał jej przywilej lokacyjny. Początkowo biegła jedynie wzdłuż kościoła Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny, od którego wzięła swą nazwę, dalszy jej odcinek stanowiła nieutwardzona ścieżka biegnąca do ul. Rybaki, odcięta zabudowaniami na początku XVIII wieku.
Pierwsza zabudowę ulicy obok kościoła NMP stanowiła przylegająca do niego kamienica zbudowana w początkach XVIII stulecia, oraz drewniane domki i kamieniczki.
Końcowy fragment ulicy, od ul. Zakroczymskiej do ul. Przyrynek, od XV wieku należał do Rynku Nowego Miasta i został do niej przyłączony dopiero w roku 1868. Pierwsze domy murowane przy ulicy powstały w I połowie XVIII wieku; były to niewielka kamieniczka oraz pałac Mokronowskich.
Po tym okresie przy ulicy powstawały niczym niewyróżniające się niewielkie kamieniczki, aż do roku 1770, kiedy u zbiegu z ul. Zakroczymską powstałą wielka kamienica Jakuba Fontany. W roku 1776 według projektu Szymona Bogumiła Zuga wybudowano przyuliczny pałacyk Teofili Dunin-Brzezińskiej.