Odkrycie to oburza ją i skłania do zerwania znajomości. Jakiś czas potem, dowiaduje się od jego brata Maksymiliana, że jest on rzeczywiście hrabią, zrzekł się jednak majątku na rzecz brata, by ten mógł się ubiegać o tytuł para Francji. Nie umiejąc powściągnąć złośliwego języka grzebie osobiste szczęście. Nie chcąc dłużej pozostawać panną, dumna dziewczyna poślubia w końcu swojego wuja, siedemdziesięcioletniego wiceadmirała. W dwa lata później dowiaduje się, że Maksymilian Longueville został parem Francji.
Osoby występujące w utworze książę de Fontaine – 60-letni w 1824 roku, w okresie szuanerii był jednym z dowódców powstańców znanym jako Wielki Jacques (Szuanie, Beatrix, Historia wielkości i upadku Cezara Birotteau). Z czasem jego poglądy uległy ewolucji, przystał do "restaurowanego" reżimu stając się bliskim współpracownikiem króla Ludwika XVIII. Jego trzej synowie zrobili kariery w sądownictwie, administracji i armii i poślubili posażne panny. Dwie starsze córki popełniły mezalianse wychodząc, jedna za bogatego poborcę podatkowego, druga za obiecującego sądownika, mimo sprzeciwów matki bardziej przywiązanej do pierwotnych ideałów.