Klemens Emil Ponfick (ur. 3 listopada 1844 we Frankfurcie, zm. 3 listopada 1913 we Wrocławiu) – niemiecki lekarz patolog.
Studiował na Uniwersytecie w Tybindze, Uniwersytecie we Fryburgu Bryzgowijskim i Uniwersytecie w Heidelbergu, w 1867 roku został doktorem medycyny. Początkowo był asystentem chirurga w Heidelbergu, Karla Ottona Webera. Potem uczył się patologii u Recklinghausena w Würzburgu. Od 1868 do 1873 asystent w Instytucie Patologii Virchowa w Berlinie, od 1873 roku profesor nadzwyczajny patologii na Uniwersytecie w Rostocku.
Zajmował się patologią śledziony i wątroby, szpiku kostnego, zatorowością tętnic krezkowych, obrzękiem śluzowatym. Pracując we Wrocławiu dowiódł, że aspergilloza u zwierząt i niektóre postaci aktynomykozy u ludzi mają wspólne podłoże.
Prace Über die pathologisch-anatomische Veränderungen bei tödtlich verlaufenden Erysipelen. Anatomische Studien über den Typhus recurrens. Experimentelle Beiträge zur Lehre von der Transfusion. Über die Wandlungen des Lammblutes im menschlichen Organismus. Über die plötzlichen Todesfälle nach schweren Verbrennungen. Handbuch der Krankheiten des Chylopoetischen Apparates II. Die Krankheiten der Leber. Bearbeitet von E. Ponfick, Th. Thierfelder, O. Schüppel, O. Leichtenstern, A. Heller: 1878 Ueber Actinomykose.