Historia thumb|left|Kościół św. Antoniego w Luboszycach Pierwsze wzmianki w źródłach historycznych o istnieniu Luboszyc pochodzą z 1295 r. Nazwa miejscowości w języku polskim w XIX w. brzmiała LubościceSłownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. V, s. 447.
W 1399 wieś wraz z młynem na Małej Panwi została przekazana dominikanom przez księcia opolskiego Władysława II. W młynie mieli prawo mleć zboże również mieszkańcy Wielkiego i Małego Kotorza. W 1618 roku w Luboszycach mieszkało 9 kmieci z młynarzem oraz 29 zagrodników i chałupników. Za sprawą wojen i epidemii ludność została zdziesiątkowana. W latach 1723-1725 we wsi mieszkało zaledwie 9 osób.
Po pierwszej wojnie śląskiej w 1742 r. Luboszyce i większość Śląska przypadła Prusom. Doprowadziło to do fali zasiedleń, tzw. kolonizacji fryderycjańskiej. W jej wyniku do Luboszyc przybyli nowi mieszkańcy: spis z 1784 r. zarejestrował 223 luboszyczan (10 kmieci, 11 zagrodników, 14 chałupników). Nowi koloniści otrzymali od 8 do 20 akrów ziemi, wsparcie finansowe i tymczasowe zwolnienie z podatków.
Od pocz. XIX w. wieś posiadała pieczęć gminną, na której wizerunku przedstawiono na wprost wysokie drzewo liściaste, od lewej wbity w pień topór.