Po pokonaniu polskich sił w Borach Tucholskich przeszła przez Wisłę na południe od Chełmży i rozpoczęła pościg prawym brzegiem Wisły w stronę Modlina i Warszawy. Przeprawiła się przez Drwęcę pod Golubiem, a przez Narew w rejonie m. Dębe. Uczestniczyła w ataku na Pragę. Przez dwa miesiące pełniła rolę oddziału okupacyjnego w Generalnym Gubernatorstwie i w grudniu została przerzucona na front zachodni w obszar Eifel.
Nacierała z obszaru na południe od Prüm i przełamała belgijskie umocnienia w Ardenach. Mozę przeszła w rejonie Give. Dalej prowadziła walki przez Ohain w stronę Cambrai. Walczyła w rejonie La Basse i Lille. Po krótkim odpoczynku uczestniczyła w drugiej fazie ataku. Przełamała w bitwie nad Sommą front francuski pod Bary i prowadziła walki pościgowe w stronę Sekwany, którą sforsowała w rejonie Roven i dalej nacierała w stronę Loary, którą osiągnęła w rejonie Nantes. Tu dywizję zastało zawieszenie broni. Po zakończeniu walk, w ramach przygotowań do operacji Lew Morski (niem. Unternehmen Seelöwe), rozpoczęła służbę okupacyjną na wybrzeżu Kanału na półwyspie Cotentin.