Oświata w Związku Radzieckim była wysoce scentralizowana i zależna od rządu. Jej cechami były powszechny dostęp do szkół dla wszystkich i pewność zatrudnienia bezpośrednio po zakończeniu nauki (realizacja obowiązku pracy). System oświaty został zreformowany według zasad wychowania przez pracę, podporządkowania jednostki państwu, połączenia edukacji ze szkoleniem wojskowym. Stawiano na kształcenie specjalistyczne w dziedzinie inżynierii oraz propagowano wyższość dziedzin matematyczno-przyrodniczo-społecznych nad humanistycznymi.
Historia W imperialnej Rosji według spisu powszechnego z 1897 roku tylko 28,4% ludzi umiało czytać i pisać. Podczas VIII Zjazdu Rosyjskiej Komunistycznej Partii (bolszewików) w 1919 roku utworzenie socjalistycznego systemu kształcenia i zniesienie analfabetyzmu zostało uznane za podstawowe zadanie rządu Rosyjskiej Federacyjnej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej.
Zgodnie z postanowieniami Zjazdu, Rada Komisarzy Ludowych wydała 26 grudnia 1919 roku dekret, który zakładał nową politykę – likbiez (likwidację analfabetyzmu, od ros: likwidacyja biezgramotnosti)
Likbiez