Polska Partia Socjalno-Demokratyczna (PPSD) – inicjatywa polityczna części przedwojennej Polskiej Partii Socjalistycznej (PPS) oraz Polskiej Partii Socjalistycznej – Wolność, Równość, Niepodległość (PPS-WRN) z 1945. Stanowiła próbę zalegalizowania i włączenia w legalny nurt działania działaczy władz przedwojennej i wojennej PPS.
Próba porozumienia PPS-WRN z „lubelską” PPS Uczestniczący w rozmowach konstytuujących Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej w Moskwie, przewodniczący Rady Naczelnej PPS Zygmunt Żuławski postanowił podjąć inicjatywę na rzecz legalizacji podziemnej PPS. Dzięki jego inicjatywie odbyło się 15 lipca 1945 posiedzenie Rady Naczelnej PPS (z udziałem 24 członków Rady Naczelnej wybranych na ostatnim przed wojną XXIV Kongresie PPSZ 75-osobowej Rady Naczelnej wybranej na XXIV Kongresie PPS, 35 zginęło lub zmarło w czasie wojny, dwóch: Kazimierz Pużak i Roman Motyka znajdowało się w więzieniach, 12 przebywało za granicą, 9 „odeszło z partii”]).
W przyjętej uchwale Rady Naczelnej PPS, uznano Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej oraz uchwalono wysłanie delegacji do „Rządu w celu poinformowania go o stanowisku PPS i wyjaśnienia formalnej strony rozpoczęcia działalności organizacyjnej”.