Budowa i obsługa thumb|Muszkiet z XVII w. z nałożonym lontem Muszkiet był bronią gładkolufową charakteryzującą się niską celnością i donośnością. Najczęściej wyposażany był w zamek lontowy (w wyjątkowych przypadkach w zamek kołowy). Kaliber wynosił ok. 18–20 mm. Jako ładunek miotający wykorzystywano w nim proch czarny. Muszkiet był bronią stosunkowo ciężką (średnio ok. 5–7 kg) w wyniku czego często podpierano go na forkiecie. Powstawały również jego skrócone lżejsze wersje przeznaczone dla jazdy (muszkiety dragońskie), które stosowano jako bandolety. thumb|Salwa z muszkietów (rekonstrukcja bitwy na Białej Górze z 1620 r.) Muszkiet był bronią opartą na rozdzielnym ładowaniu, w związku z czym cechował się bardzo niską szybkostrzelnością z powodu skomplikowanej obsługi podzielonej na następujące etapy: przetarcie lufy pakułami otworzenie prochownicy lub tulei na bandolierze wsypanie odmierzonej porcji prochu do lufy wyjęcie stempla z łoża umieszczenie w lufie przybitki i ubicie jej na dnie stemplem przygotowanie kuli poprzez owinięcie jej flejtuchem umieszczenie w lufie kuli z flejtuchem i ubicie jej na dnie stemplem umieszczenie stempla z powrotem w łożu podsypanie panewki prochem dmuchnięcie w zapalony wcześniej lont tkwiący w kurku, podsycając jego żarzenie się Dopiero po takim przygotowaniu broni, muszkieter mógł