Kościół św. Rocha w Mińsku, zwany też kościołem św. Trójcy () – rzymskokatolicka świątynia zbudowana w II połowie XIX wieku w Mińsku przy obecnym skrzyżowaniu ulicy Kozłowa i prospektu Niepodległości.
Historia Kościół zbudowano w latach 1861–1864 na terenie założonego wcześniej cmentarza unickiego na Złotej Górce. Architekt M. Siwicki nadał mu kształt neogotycki o symetrycznej kompozycji, z wysoką wieżą i małymi wieżyczkami po obu stronach, absydą i dwuspadowym dachem. Prostokątny w planie kościół ma charakter jednonawowy.
Według opisu z 1908 roku w dwukondygnacyjnej wieży znajdowały się trzy dzwony: „Leonard”, „Stefan” i „Bronisława”. W głównym ołtarzu mieścił się obraz Matki Bożej z dzieciątkiem, w pobliżu obraz Trójcy Świętej. W lewym bocznym ołtarzu znajdował się obraz św. Antoniego. W prawym bocznym ołtarzu znajdowała się uważana za cudowną drewniana figura św. Rocha. Według tradycji wierni mieli ją znaleźć na ruinach kościoła Bonifratrów, podczas epidemii cholery w Mińsku, a następnie idąc z figurą w procesji wokół miasta mieli modlić się o wstawiennictwo św. Rocha. Gdy epidemia się zakończyła przypisano to modlitwie do świętego. Wokół kościoła w 1896 r. wzniesiono ogrodzenie z bramą. W kryptach kościoła znajdowały się m.in. groby fundatorów świątyni.