Współcześnie państwa buforowe prowadzą najczęściej politykę wielowektorową, utrzymując relacje z konkurującymi mocarstwami tak, by każde z nich miało interes w zachowaniu status quo.
Teoria Michael Partem w pracy The Buffer System in International Relations (1983) zaproponował systematyczną teorię systemu buforowego. Według Partema bufor pełni funkcję stabilizującą w systemie międzynarodowym: fizycznie rozdziela mocarstwa, zmniejszając ryzyko incydentów granicznych i nieporozumień, a jednocześnie zapewnia obu stronom strefę, w której żadna z nich nie dominuje.
System buforowy jest stabilny, gdy spełnione są trzy warunki:
Wzajemna akceptacja. Oba mocarstwa uznają neutralność bufora za korzystną i nie dążą do jego jednostronnego podporządkowania.
Zdolność bufora do oporu. Państwo buforowe musi posiadać wystarczający potencjał (militarny, dyplomatyczny lub ekonomiczny), by podejmowane przez mocarstwa próby podporządkowania były kosztowne.
Brak alternatywnych ścieżek konfliktu. System buforowy traci znaczenie, gdy mocarstwa mogą ominąć bufor (np.