W czasie szarży pod Rokitną, w której zginął jego brat, został ranny. Po leczeniu w szpitalu w Wiedniu powrócił do oddziału. 25 czerwca 1915 mianowany chorążym, a 1 kwietnia 1916 awansowany na podporucznika. Od połowy września 1916 dowodził 6 szwadronem 2 pułku ułanów. Po kryzysie przysięgowym służył w Polskim Korpusie Posiłkowym. W randze podporucznika był zastępcą szefa sztabu Krajowego Inspektoratu Zaciągu do Wojska Polskiego. W końcu 1917 roku został adiutantem 2 pułku ułanów. Służył w nim do likwidacji pułku po przejściu II Brygady przez front pod Rarańczą.
Od 1918 roku służył w 9 pułku piechoty Legionów w stopniu porucznika piechoty. W czasie wojny polsko-ukraińskiej brał udział w walkach na Wołyniu. W czasie walk w czerwcu 1919 roku w okolicach Rawy Ruskiej i Stanisławowa, na czele kompanii posiłkowanej przez oddział żandarmerii polowej powstrzymuje pierwsze natarcie nieprzyjacielskie pod Litiatynem. Poległ pod wieczór dnia 19 czerwca 1919 roku, na górze Łysoni trafiony kulą w głowę dowodząc bohaterską kompanią, broniąc rodzinnych Brzeżan.