Niekompetencja wzywanych do pomocy akuszerek oraz brak własnych dzieci zmotywowały Justynę Zygmuntówną do zainteresowania się sprawami położnictwa. W owym czasie akuszerstwo było dość podejrzanym zawodem, wykonywanym przez kobiety niezamężne lub wdowy. Należy sądzić, że jedynie poparcie męża i duża doza szczęścia, pozwoliły jej zyskać sławę akuszerki ze szczęśliwą ręką. Pierwszy raz udzieliła pomocy w 1659, gdy została wezwana do porodu, w którym zamiast główki pierwsza pojawiła się ręka. Do 1671 odbierała porody, głównie wśród okolicznej, uboższej ludności. Zdarzały się też wezwania do osób bogatszych. Pewnego razu zawezwano Justynę do Księżnej Ludwiki – władczyni Legnicy, Brzegu, Złotoryi itd. Wówczas zawodowi lekarze doglądający Księżną, bali się usunąć znacznych rozmiarów ropień, położony gdzieś w okolicach szyi. Operacja przeprowadzona przez Justynę szczęśliwie się udała. W 1680 roku Justyna została oskarżona przez Martina Kergera, lekarza nadzorującego jej działalność, o niebezpieczne praktyki okołoporodowe. Rozpatrujący sprawę lekarze z Frankfurtu nad Odrą wzięli stronę Justyny, mimo że ta, nie dysponowała lekarską znajomością anatomii i medycznego słownictwa.