Warszawa, 2012, s.302..
4 kwietnia Groër został ponownie wybrany przewodniczącym Konferencji Episkopatu Austrii, lecz dwa dni później podał się do dymisji. Kardynał jednak w dalszym ciągu nie przyznawał się do winy, twierdząc, że został „ofiarą kampanii oszczerstw”. 13 kwietnia biskup Christoph Schönborn został mianowany przez papieża koadiutorem, czyli następcą Groëra na stanowisku arcybiskupa Wiednia, bez podania powodów tej decyzji.
23 maja papież Jan Paweł II spotkał się prywatnie z arcybiskupem Wiednia, jednak treść tej rozmowy nie jest znana.
14 września papież przyjął rezygnację Groëra z funkcji arcybiskupa Wiednia. Równolegle z tą decyzją papież wysłał list do biskupów austriackich, w którym bronił Groëra i dziękował mu za „lojalną i hojną służbę Kościołowi”.
Kilka tygodni później były już arcybiskup Wiednia został przeorem w przeoracie , w dalszym ciągu sprawując funkcje liturgiczne mimo wciąż niewyjaśnionych afer seksualnych.
W lutym 1996 roku papież wysłał ojca , aby zbadał wysuwane przeciwko arcybiskupowi oskarżenia, jednak raport z jego śledztwa nie został ujawniony opinii publicznej przez Stolicę Apostolską.