W latach 70. przebudowano trasę na dwujezdniową, od skrzyżowania z al. Warszawską do skrzyżowania z ul. Lubartowską, co utworzyło nowy wlot do miasta od strony Warszawy, odciążając od tranzytu Aleje Racławickie i Krakowskie Przedmieście. Nową trasę nazwano aleją Tysiąclecia. Obecnie ta część trasy ma nazwę al. Solidarności.
Na przełomie lat 70. i lat 80. przedłużono trasę aż do al. Ilii Bazanowa (obecnie ul. Mełgiewska) we wschodniej części miasta, budując przy tym rondo „Pod zamkiem”. Przez lata 80. budowano dalszą wschodnią część trasy, tj. al. Tysiąclecia i al. Witosa. W ciągu tego odcinka wybudowano kilka węzłów drogowych oraz tunel pod magistralą kolejową w ciągu linii kolejowych nr 7 i 67. Trasę włączono do istniejącej drogi krajowej nr 17 na wschodniej granicy miasta, na skrzyżowaniu z Drogi Męczenników Majdanka. Tę część oddano do użytku w 1989. Odciążyło to tranzyt ze ścisłego centrum oraz z Drogi Męczenników Majdanka. W tym samym roku w zachodniej części trasy rozpoczęto budowę węzła „Poniatowskiego”, który miał łączyć trasę W-Z z ulicą łączącą Czechów z Wieniawą i południowymi dzielnicami Lublina (obecnie al. M. Smorawińskiego i ul. J. Poniatowskiego). Węzeł w kolejnych latach sukcesywnie rozbudowywano, ostatnią łącznicę oddano do użytku w 2008 roku.