Maluje ludzi odpoczywających w ich czasie prywatnym – "po pracy" (to określenie najczęściej pojawia się w budowanych pełnymi zdaniami tytułach jego obrazów), w sytuacjach zarazem potocznych i odległych od prozy życia: Po wyjściu z pracy chętnie tańczymy na specjalnie przechylonych samochodach (1988), Tramwaje po południu w naszym mieście służą do rekreacji (1988), Człowiek, który wspiął się pomiędzy dwie ciężarówki, nadaje sygnały (1989), Właśnie wpłynęłaś słonecznym surfingiem na moją ulicę (1990). W latach 90.do listy bohaterów jego płócien dołączyły przyjazne roboty i dzikie zwierzęta: różowy niedźwiedź polarny, uśmiechnięty tygrys itp. Nie wpada przy tym w pułapkę rodzajowości czy łatwej groteski. Przeciwnie, nie biorąc niczego w nawias, bez porozumiewawczych gestów w stronę widza, jest rzecznikiem tego onirycznego świata, w którym – jak we śnie – mieszają się realia z marzeniami, rzeczy zaobserwowane z wyimaginowanymi.
Prace Skarbka znajdują się m.in. w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie i w Szczecinie, w Międzynarodowym Centrum Kreacji Video w Montbeliard we Francji oraz w prywatnych kolekcjach w Polsce, Szwecji, Niemczech i USA.