Jan z Ossolina herbu Topór, (zm. w 1436 roku) – kasztelan radomski (1419-1435), zarządca ziemski
Syn Jana Ossolińskiego (zm. 1396) – kasztelana wiślickiego, protoplasty rodu Ossolińskich fundatora pierwotnego dworu w Ossolinie, należący do grona oddanych przyjaciół króla Władysława Jagiełły. Teściem jego był Jan Oleśnicki (zm. 1413) – starosta wileński, sędzia krakowski.
Matką Jana z Ossolina była Elżbieta Oleśnicka (zm. po 1419). Jan z Ossolina miał braci; Andrzeja z Balic i Jana z Goźlic – kanonika sandomierskiego. Jego bratem też był Mikołaj Ossoliński (kasztelan wiślicki) (zm. 1459) i siostrą była Anna.
Jan – kasztelan radomski, po śmierci Władysława Jagiełły w 1434 r. zarządca ziemi sandomierskiej – w imieniu małoletniego królewicza Władysława, i jak ojciec przebywał u boku monarchy. Tworzył podwaliny pod przyszłą fortunę rodu.
Po pierwszej żonie Elżbiecie, Jan miał trzech synów: Jana, Mikołaja i Andrzeja z Ossolina i Balic (zm. przed 1488). Drugą była Piechna z Ambramowic.
Jego syn Jan żonaty z Zofią z Tczycy, wraz z posagiem żony objął duży majątek ziemski, który przypadł po jego śmierci bratu Andrzejowi i był też fundatorem kościoła w Tczycy.