Złote czasy radia – amerykański komediodramat z 1987 roku, opowiadający o życiu Amerykanów w czasach, gdy radio było najpopularniejszym medium domowym, czyli na przełomie lat 30. i 40. XX wieku.
Główne role Seth Green – Joe Michael Tucker – Ojciec Josh Mostel – Abe Renée Lippin – Ciocia Ceil William Magerman – Dziadek Leah Carrey – Babcia Joy Newman – Ruthie Hy Anzell – Pan Waldbaum Judith Malina – Pani Waldbaum Dianne Wiest – Bea Mia Farrow – Sally White Danny Aiello – Rocco Jeff Daniels – Biff Baxter Woody Allen – narrator (głos) i inni
Fabuła Narrator opowiada historię swojego dzieciństwa w Nowym Jorku od późnych lat 30. XX wieku do końca roku 1944. Wtedy radio było nie tylko rozrywką i źródłem informacji. Łączyło ludzi niezależnie od zajmowanej pozycji społecznej, czy przynależności do grupy etnicznej. Film opowiada o niezamożnej żydowskiej rodzinie z rejonu Rockaway Beach, nowojorskiej dzielnicy Queens. W tej rodzinie pełno ciotek i wujków ze swoimi nawykami, marzeniami i zabawnymi zwyczajami. Razem z sąsiadami słuchają radia. Każdy z nich ma swoją ulubioną audycję radiową: mały Joe uwielbia Mściciela w masce, ciotka Cecil lubi słuchać brzuchomówcy, a Ruthie naśladuje brazylijską piosenkarkę Carmen Mirandę. Czasami radio ingeruje w życie.