pozyskiwane w ciągu kilku kampanii, ich płyty zostały przesłane do Berlina.
Działalność Humanna nie ograniczała się do tego miejsca. W 1882 sporządził topograficzny plan i zdjął gipsowe formy z reliefów w hetyckim sanktuarium skalnym w Yazılıkaya. W latach 1882-1883 wraz z Otto Puchsteinem badał tumulusy i hierotheseion Antiocha na górze Nemrut, leżącej na obszarze dawnego królestwa Kommagene. Prowadził również prace inżynieryjne i badania w Hierapolis, Zincirli, Tralles, Magnezji, Efezie. Od 1895 kierował wykopaliskami w Priene, które po jego śmierci kontynuował Theodor Wiegand. Carl Humann zmarł w Izmirze, starożytnej Smyrnie.
Poza wydaną pośmiertnie Der Pergamnon Altar: Entdeckt, beschrieben und gezeichnet (Dortmund: Ardey Verlag, 1954), był wraz z innymi badaczami niemieckimi współautorem publikacji: Carl Humann, Richard Bohn, Max Fränkel: Die Ergebnisse der Ausgrabungen zu Pergamon. Berlin: Grote’sche, 1888 Carl Humann, Otto Puchstein: Reisen in Kleinasien und Nordsyrien. Berlin: Reimer, 1890 Carl Humann, Conrad Cichorius, Walther Judeich, Franz Winter: Altertümer von Hierapolis. Berlin: Reimer, 1898 Carl Humann, Julius Kohte, Carl Watzinger: Magnesia am Mäander. Berlin: Reimer, 1904
Kategoria:Niemieccy archeolodzy Kategoria:Absolwenci uczelni w Berlinie Kategoria:Ludzie urodzeni w Essen Kategoria:Urodzeni w 1839 Kategoria:Zmarli w 1896 Kategoria:Inżynierowie budownictwa