Maksymilian Ossoliński herbu Topór (ur. w grudniu 1588, zm. 1655) – chorąży (1624) i podkomorzy sandomierski (1633), podskarbi nadworny koronny (1636-1648), kasztelan czerski (1648), starosta biecki w latach 1637–1639Krzysztof Chłapowski, Starostowie w Malopolsce 1565-1668, w: Społeczeństwo staropolskie, t. IV red. A. Wyczański, Warszawa 1986, s. 120., starosta malborski.

Lata młodzieńcze Urodzony w 1588 r. w rodzinie Ossolińskich, jako trzeci syn Jana Zbigniewa herbu Topór (1555–1623) – sekretarza królewskiego króla Stefana Batorego (w r. 1577), wojewody podlaskiego, sandomierskiego, posła, marszałka sejmu (1601).

Matką Maksymiliana była Jadwiga Sienieńska, Ossolińska, z Oleska, herbu Dębno

Braćmi Maksymiliana Ossolińskiego byli; Krzysztof Ossoliński – wojewoda sandomierski Jerzy Ossoliński (1595–1650) – podskarbi, wojewoda, kanclerz wielki koronny.

i siostra Elżbieta Ossolińska.

Uczył się z bratem Jerzym Ossolińskim u Jezuitów w Lublinie w 1596 r., a następnie na uczelniach na zachodzie Europy. Zwiedził;