Wacław IwaszkiewiczW ewidencji wojskowej był określany jako „Wacław Iwaszkiewicz II” dla odróżnienia od innego oficera, którym był „Wacław Iwaszkiewicz I”, ur. 14 marca 1893. (ur. 3 grudnia 1894 w WilnieW Roczniku Oficerskim z 1924 r. podano, że urodził się 20 listopada 1894 r., zm. 9–11 kwietnia 1940 w Katyniu) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Jana i Marii z Leszczewskich, urodzony 3 grudnia 1894 w Wilnie. Absolwent gimnazjum w Wilnie, gdzie uzyskał również świadectwo dojrzałości. Naukę kontynuował na Uniwersytecie Stefana Batorego, gdzie rozpoczął studia prawnicze, jednak ze względu na wybuch I wojny światowej, zmuszony był przerwać edukację. W 1915 powołany do armii rosyjskiej. Walczył na froncie, awansował do stopnia podkapitana. W 1917 służył w polskim pułku strzeleckim im. Bartosza Głowackiego. Pułk ten zabezpieczał skarby narodu polskiego, m.in. obraz Bitwa pod Grunwaldem. Był żołnierzem I Korpusu Polskiego w Rosji. Śledzony przez WCzK w kwietniu 1918 został aresztowany i uwięziony na Łubiance. Po powrocie do Wilna w grudniu 1918, nawiązał kontakt z Polską Organizacją Wojskową, a kwietniu 1919 wstąpił do Wojska Polskiego i w szeregach 41 pułku piechoty walczył z bolszewikami m.in.