Przez mieszkańców ich kraj jest nazywany (). Albańska nazwa pochodzi od słowa oznaczającego mówić otwarcie, krótko i jasno. Nazwy w innych językach: , (), (nazwa większego obszaru).
Geografia
Albania jest w 75% krajem górzystym. Niewielki procent kraju zajmują niziny położone nad Morzem Adriatyckim oraz doliny większych rzek takich jak: Drin (285 km), Wjosa (272 km) i Seman z Devoll (281 km). Pozostała część kraju to wyżyny oraz góry w paśmie Gór Dynarskich dzielące się na: Góry Północnoalbańskie, Góry Skanderbega, Mal Valamarës. Na granicach znajdują się 3 duże jeziora: Szkoderskie (368 km²), Ochrydzkie (347 km²) oraz Prespa (288 km²). Najdalej wysunięty na zachód przylądek to Kepi i Gjuhëzës.
Historia
Od starożytności do I wojny światowej thumb|Skanderbeg – bohater narodowy Albanii thumb|Kruja – pałac, obecnie Muzeum Skanderbega thumb|Panorama Durrësu|214x214px thumb|Tirana – pomnik Skanderbega|250x250px W starożytności Albania wchodziła w skład Ilirii zamieszkiwanej przez lud indoeuropejski Ilirów, którzy wymieszali się później z Trakami i Słowianami. W 168 roku p.n.e. kraj został uzależniony od Rzymian, a od końca IV wieku wszedł w skład Cesarstwa Bizantyńskiego. Na przełomie VI i VII wieku napłynęły tu plemiona słowiańskie. W okresie IX–XI wieku tereny Albanii wchodziły w skład carstwa Bułgarii.