7 Uralska Dywizja Strzelców Górskich (ros. 7-я Уральская горных стрелков дивизия) – związek taktyczny białych podczas wojny domowej w Rosji

Historia 6 sierpnia 1918 r. minister wojska Tymczasowego Przedstawicielstwa Syberyjskiego gen. mjr Aleksiej N. Griszin-Ałmazow wydał rozkaz o utworzeniu w oswobodzonym Jekaterynburgu 2 Uralskiej Dywizji Strzelców Górskich. Wchodziła ona w skład Armii Syberyjskiej. Kadrą formowanej jednostki stały się cztery oficerskie, studencka i dwie ochotnicze kompanie stacjonujące w Jekaterynburgu (m.in. 1 oficerska kompania płk. S. M. Torejkina). Dowódcą został gen. mjr Władimir W. Golicyn, zaś szefem sztabu – płk Rūdolfs Bangerskis, a następnie ppłk Eduard Rüütel. 19 sierpnia została ona przemianowana na 7 Uralską Dywizję Strzelców Górskich. Jednakże brakowało uzbrojenia, umundurowania i sprzętu wojskowego. Poza tym poszczególne pułki, natychmiast po sformowaniu, były wysyłane na front. Do końca października w dywizji było dwadzieścia jeden kompanii. Pułki składały się z trzech batalionów, zaś te z czterech kompanii. Jednostka miała liczyć 4,2 tys.