Pod koniec kwietnia, podczas dalszej ofensywy Armii Zachodniej w kierunku Wołgi, w 100-kilometrową lukę, jaka wytworzyła się między wojskami III Uralskiego Korpusu Strzelców Górskich, uderzyły oddziały bolszewickie. W ciężkich walkach odwrotowych 7 Uralska Dywizja Strzelców Górskich poniosła duże straty, częściowo uzupełnione zmobilizowanymi. Pomimo tego pozostała jedną z najlepszych białych jednostek wojskowych na tym odcinku frontu. W grudniu w ariegardzie 3 Armii wycofywała się w kierunku Szczegłowska, walcząc w rejonie wsi Pieńkowo, Waganowo, Krasnyj Jar. 25 grudnia pod wsią Dmitriewka straciła blisko połowę stanu liczebnego. Resztki dywizji poddały się wojskom bolszewickim 2 stycznia 1920 r. we wsi Ałtatskaja. Części oficerów i żołnierzy udało się zbiec do tajgi.
Skład organizacyjny 25 Jekaterynburski Pułk Strzelców Górskich (23 lutego 1919 r. przemianowany na 25 Jekaterynburski im. Najwyższego Wodza Admirała Kołczaka Pułk Strzelców Górskich) – d-ca płk S. M. Torejkin 26 Wierch-Isietski (Szadriński?) Pułk Strzelców Górskich – d-ca płk A. J. Iwanow 27 Kamyszłowski Pułk Strzelców Górskich (przemianowany na 27 Kamyszłowsko-Orowajski Pułk Strzelców Górskich) – d-ca płk M. S.