Z dniem 1 kwietnia 1921, na podstawie dekretu Naczelnego Wodza marszałka J. Piłsudskiego przeniesiony został w stan spoczynku, w stopniu generała podporucznika. 26 października 1923 zatwierdzony został w stopniu tytularnego generała dywizji ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Osiadł w Warszawie, gdzie zmarł. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera A17-1-2/3)Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze.

Był żonaty z Heleną z Falewiczów (1864–1944), z którą miał trzech synów: Jana (1890–1965), porucznika kawalerii rezerwy Wojska Polskiego, inżyniera, profesora i prorektora Wyższej Szkoły Ekonomicznej we Wrocławiu, Tadeusza (1892–1971), pułkownika kawalerii Wojska Polskiego i Andrzeja Benona (1894–1976), rotmistrza rezerwy 3 pułku ułanów śląskich, odznaczonego czterokrotnie Krzyżem Walecznych. Jego bratem był Marszałek Senior Sejmu Litwy Środkowej Jan Marcin Falewicz, a bratankiem żołnierz AK i NSZ Kazimierz Falewicz.

Przypisy

Bibliografia

Z. Barszczewski, Sylwetki Saperów, wyd.: Bellona, Warszawa 2001

Eugeniusz Sobczyński, Historia Służby geograficznej i Topograficznej Wojska Polskiego, wyd. Bellona, Warszawa 2000.

Encyklopedia Wojskowa, t. 2, Warszawa 1929, s. 212. Teczka akt personalnych gen. Falewicza, CAW, syg. - ap.