thumb|250px|Ogród Ruin, w głębi pałac biskupi thumb|250px|Pałac biskupi zbudowany częściowo na fundamentach katedry Katedra Panny Marii w Białogrodzie Królewskim (węg. koronazó bazilika) – katedra koronacyjna królów Węgier w Székesfehérvár, największa nekropolia królewska na Węgrzech. Do 1527 r. była miejscem przechowywania węgierskich klejnotów koronnych. Romańska bazylika wybudowana za panowania Świętego Stefana.
Historia Romańską ośmioprzęsłową bazylikę wybudowano w latach 1018–1038. Do budowy użyto wielu marmurowych detali pochodzenia rzymskiego m.in. z Gorsium. Świątynia była wielokrotnie przebudowywana. Turcy po zajęciu miasta w 1543 r. sprofanowali groby królewskie, a katedrę przekształcono na magazyn prochu i amunicji. W 1601 r. doszło w nim do eksplozji, która całkowicie zniszczyła bazylikę. Ruiny przetrwały do XVIII w., kiedy je wykorzystano do budowy pobliskiego barokowego pałacu biskupiego. W 1848 r. w ruinach odkryto grobowiec Beli III i jego pierwszej żony Agnieszki de Châtillon. Szczątki władcy przeniesiono do kościoła Macieja w Budzie, natomiast marmurowy sarkofag został wystawiony w kościele dolnym nowej katedry w Székesfehérvár. W latach 30. XX w. kontynuowano badania archeologiczne, odnajdując szczątki władców, które jednak były tak przemieszane, że nikogo nie zdołano zidentyfikować. W 2000 r.