Niebo – w eschatologii katolickiej stan ostatecznego i nieodwołalnego zbawienia, polegający na doskonałej komunii człowieka z Trójcą Świętą, Chrystusem, Maryją, aniołami i wszystkimi zbawionymi. Katechizm Kościoła Katolickiego określa niebo jako ostateczny cel oraz spełnienie najgłębszych pragnień człowieka, a zarazem stan najwyższego i definitywnego szczęścia, nr 1023–1029..

Według nauczania katolickiego do nieba wchodzą ci, którzy umierają w łasce i przyjaźni z Bogiem oraz są doskonale oczyszczeni. Oczyszczenie to może być dokonane przed śmiercią albo po śmierci w czyśćcu, nr 1030–1032.. Istotą nieba jest życie „z Chrystusem” i „w Chrystusie”; zbawieni nie tracą przy tym swojej osobowej tożsamości, lecz – zgodnie z ujęciem Katechizmu – odnajdują ją w pełni.

W katolickim ujęciu niebo nie jest rozumiane wyłącznie jako określone miejsce w przestrzeni. Jan Paweł II opisał je jako żywą i osobową relację z Trójcą Świętą, odróżniając je zarówno od abstrakcyjnego pojęcia szczęścia, jak i od fizycznego miejsca znajdującego się „w chmurach”. Język miejsca pozostaje jednak obecny w Piśmie Świętym, liturgii i teologii jako sposób wyrażania rzeczywistości przekraczającej ludzkie doświadczenie.