Konstytucja Benedictus Deus Benedykta XII z 1336 roku stwierdza, że dusze zbawionych, które nie wymagają oczyszczenia lub zostały już oczyszczone, oglądają Boga przed ponownym połączeniem z ciałem i przed sądem ostatecznym.
Po powszechnym zmartwychwstaniu zbawienie obejmie człowieka w jedności duszy i przemienionego ciała. Katolicka nauka o niebie nie ogranicza się zatem do nieśmiertelności duszy. Jej dopełnieniem jest zmartwychwstanie ciała oraz przemiana całego stworzenia, nr 1042–1050..
Katechizm nazywa tę ostateczną rzeczywistość „nowym niebem i nową ziemią”. Po sądzie ostatecznym sprawiedliwi mają królować z Chrystusem, uwielbieni w ciele i duszy, a świat stworzony ma uczestniczyć w ich przemianie, nr 1042–1047..
Wspólnota zbawionych Niebo ma według nauczania katolickiego wymiar wspólnotowy. Zbawieni nie pozostają odizolowanymi jednostkami, lecz należą do wspólnoty wszystkich osób zjednoczonych w Chrystusie. Rzeczywistość tę wyraża nauka o obcowaniu świętych, nr 954–959..
Sobór watykański II nauczał, że więź między wiernymi żyjącymi na ziemi, zmarłymi podlegającymi oczyszczeniu i świętymi przebywającymi w chwale nie zostaje przerwana.