6 sierpnia 1921 został powołany przez francuskiego komisarza Kłajpedy na stanowisko prezesa Dyrektoriatu. Starał się balansować między wielkimi mocarstwami a państwami regionu niechętnie patrząc na przyłączenie regionu do Litwy. 26 marca 1922 przybył wraz z delegacją Dyrektoriatu do Warszawy celem podpisania rocznej umowy handlowo-transportowej między Krajem Kłajpedy a PolskąPorozumienie przewidywało m.in. stosowanie klauzuli największego uprzywilejowania we wzajemnym imporcie, pomoc w sprawach związanych z morzem oraz wolność tranzytu, zob.: Sergiusz Mikulicz, "Kłajpeda w polityce europejskiej", Książka i Wiedza, Warszawa 1976, s. 55–56.. Sprzeciwił się litewskiej agresji na okręg w styczniu 1923 bezskutecznie próbując namówić gubernatora Petisné do stworzenia oddziałów samoobronytamże, s. 80. Po włączeniu Kłajpedy do Litwy zrezygnował ze stanowiska i przeniósł się do swych dóbr gierdawskich, w których doczekał śmierci.