W swojej myśli politycznej Ockham oparł się na dwóch źródłach: filozofii awerroizmu i dosłownej interpretacji Pisma Świętego. Od awerroistów przejął przekonanie, że "interes jednostki jest zawsze tożsamy z interesem wspólnoty”. Analizując zaś księgi Starego i Nowego Testamentu, zarzucił papiestwu herezję – doszedł bowiem do wniosku, że władza świecka pochodzi od Boga bezpośrednio, a Kościół nie jest żadnym pośrednikiem w jej przekazywaniu. Ockham w swojej myśli zawarł nawet pewną formę koncepcji umowy społecznej. Według niego to ludzie na swój wniosek otrzymali od Boga władzę, która uległa uświęceniu.
Dzieła: Opus nonaginta dierum (1330-1332), Leuven 1481, Lyon 1495. Dialogus…de imperatorum et pontificum potestate, Lyon 1495. Compendium errorum Joannis XXII papae (1335-1338), Paryż 1476, Lyon 1495. Defensorium contra errores Johannem XXII papae (1335-1339) Wenecja 1513. Super potestate summi pontificis octo quaeslionum decisiones (1339-1342). Tractatus de dogmatibus Johannis XXII papae (1333-34). Adversus errores Johannis XXII, Leuven 1481, Lyon 1495. Epistola defensoria, Wenecja 1513. Decisiones octo quæstionum (po 1339), Lyon 1496. Dialogus in tres partes diatinctus (1342-43), Paryż 1476. De jurisdictione imperatoris in causis matrimonialibus, Heidelberg 1598. De electione Caroli IV (ostatnie dzieło)