Konflikt stał się nieunikniony. W sierpniu 1381 roku Kiejstut wykorzystał rebelię w Połocku przeciw Skirgielle. Jagiełło nadal był nieobecny, przez co nie mógł stłumić rebelii. Jego nieobecność stworzyła dogodną szansę, by opanować Wilno, stolicę Wielkiego Księstwa. Kiejstut przyjął tytuł wielkiego księcia, podczas gdy Jagiełło został uwięziony w chwili powrotu do Wilna. Vaidila został stracony. Jagiełło zadeklarował swą lojalność wobec Kiejstuta, dzięki czemu został uwolniony. Otrzymał swoją ojcowiznę, Krewo i Witebsk. Kiejstut wznowił wojnę z zakonem krzyżackim – jego armia najechała Prusy Górne i południową Warmię oraz podjął próbę opanowania Georgenburga (Jurborka).
12 czerwca 1382 roku, kiedy Kiejstut rozpoczął wyprawę zbroją przeciwko Dymitrowi Korybutowi z Nowogrodu Siewierskiego, a Witold udał się do Trok, mieszkańcy Wilna pod przywództwem kupca Hanula wpuścili armię Jagiełły do miasta. Kupcy byli niezadowoleni z polityki Kiejstuta, ponieważ szkodziła gospodarce, w szczególności handlowi z Liwonią. Witold próbował zorganizować opór w Trokach, ale Jagiełło ponownie opanował tron. 6 czerwca podpisał 2-miesięczny rozejm z Krzyżakami i zagarnął Troki. W tym czasie Kiejstut zebrał swych stronników na Żmudzi, jego syn Witold szukał wojska w Grodnie, a jego brat Lubart rekrutował rycerzy w księstwie halicko-wołyńskim.