Termin ten do nomenklatury skał metamorficznych został wprowadzony przez fińskiego petrografa Penttiego Eskolę w 1914 roku. Przechodził z biegiem czasu pewną ewolucję, czego skutkiem było przemianowanie go na fację mineralną. Powodem było coraz lepsze poznawanie skał i formacji metamorficznych i zbyt uproszczone wcześniejsze klasyfikacje skał metamorficznych. Definicja facji metamorficznej brzmi następująco: Do jednej facji należą takie skały, które przy identycznym składzie chemicznym mają taki sam skład mineralny, zaś zmiany w składzie chemicznym prowadzą do zmian paragenez mineralnych według określonych reguł. W latach 60. podstawową zmianą było przemianowanie facji mineralnej na fację metamorficzną definiowaną jako pewien zakres ciśnienia i temperatury, w którym są trwałe określone zespoły mineralne.