Zarzuty odnosiły się także do metodologii doświadczenia Kalischera: wskazywano niedokładności opisu eksperymentu, jego niedokładne zaplanowanie, niekompletne wnioski, nieodwoływanie się do opublikowanych prac wspomnianych autorów.
Pierwszeństwo Kalischera pośrednio lub bezpośrednio sankcjonowali niemieccy neurofizjolodzy. W 1907 roku pierwszeństwo Kalischera uznał Max Rothmann, autor podobnych eksperymentówRothmann M. Über die Ergebnisse der Hörprüfung an dressierten Hunden. Archiv für Physiologie 1–2, 103–119 (1908), w 1913 roku pierwszeństwo przyznał mu René du Bois-Reymond.
Windholz w artykule z 1993 roku przypomniał zasługi jeszcze wcześniejszych autorów: Grabera, Lubbocka, Thorndike′a i Himstedta. Jednocześnie wskazał na możliwość zapożyczenia idei Pawłowa przez Kalischera; współpracownikiem Pawłowa w lecie 1906 roku był Georg Friedrich Nicolai, Privatdozent na Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma i kolega Kalischera. Fakt ten był znany rosyjskim fizjologom, dyskredytującym osiągnięcia Kalischera; przywołuje go m.in. uczeń Pawłowa MajorowФ. П. Майоров: История учения об условных рефлексах. Исдательство Академии Наук СССР, 1954. Nicolai prowadził badania razem z Baudouinem i przedstawił ich wyniki na sesji Berliner Physiologische Gesellschaft 10 czerwca 1908 rokuSitzung vom 10. Juli 1908. Zentralblatt für Physiologie 22, 11, 362–364 (1908).