Następnie przeprowadził doświadczenia, w których sprawdzał zdolność ptaków do reagowania na bodźce słuchowe, jednak nie wykazał aby uszkodzenia jednej z półkul powodowały znacząco częściej utratę zdolności śpiewu czy mowy (wcześniej nauczył ptaki prostych wyrażeń, takich jak „Eins zwei drei, Hurra!”). Uszkodzenie mesostriatum całkowicie pozbawiało papugę zdolności mowy. Obecnie uważa się, że lezje Kalischera obejmowały obszary oznaczane we współczesnej nomenklaturze neuroanatomicznej jako robust nucleus of archistriatum (RA) i hyperstriatum ventrale pars caudale (HVc). W innych doświadczeniach stymulował mózgowie żywych ptaków prądem elektrycznym i drażniąc określone struktury neostriatum wzbudzał sygnał alarmowy. Strona tytułowa monografii z 1905 roku|thumb Kalischer postulował istnienie dróg piramidowych u ptaków. Był też jednym z pierwszych, którzy upatrywali ośrodków inteligencji ptaków w ich prążkowiu, a nie korze mózgowej.
21 lutego 1907 na posiedzeniu Sekcji Fizyczno-Matematycznej Pruskiej Akademii Nauk przedstawił rezultaty swoich doświadczeń nad związkiem percepcji dźwięków o różnych tonach z korą skroniową u psów.