Tymczasem wojska gen. Ruzskiego na kierunku lwowskim zmusiły do odwrotu armię von Brudermanna, bijąc ją kolejno nad rzekami: Gniła Lipa (26–28 sierpnia) i Złota Lipa (29 sierpnia–1 września). Nie powiodła się próba kontrataku podjęta przez austriacką 2 Armię i prawe skrzydło wojsk austro–węgierskich znalazło się w odwrocie. Von Hötzendorf pogodził się z chwilową utratą Lwowa (Rosjanie wkroczyli do stolicy Galicji 3 września). Żeby ratować sytuację, postanowił przeprowadzić kontrnatarcie na tym zagrożonym odcinku, wykorzystując powodzenie na swoim lewym skrzydle. Armia Auffenberga miała teraz zwrócić się na południe, aby wesprzeć cofające się prawe skrzydło i pobić armie Ruzskiego i Brusiłowa.

Rozpoczęła się decydująca faza bitwy pod Lwowem (6–11 września) zwana też bitwą pod Gródkiem Jagiellońskim). Rosjanie zamierzali teraz pobić lewe skrzydło austriackie (armie 1 i 4) dzięki uderzeniu trzech swoich prawoskrzydłowych armii w kierunku Sanu i równoczesnym natarciu 3 Armii na tyły Austriaków przez Tomaszów. Początkowo Austriacy powstrzymali armie Ruzskiego (w bitwie pod Rawą) i Brusiłowa, ale 5 Armia rosyjska wkrótce zagroziła tyłom armii Auffenberga pod Rawą. Równocześnie armie: 4, 5 i nowo przybyła 9 gen. Płatona Aleksiejewicza Leczickiego uderzyły na osamotnioną armię Dankla, zmuszając ją do odwrotu.