Publiczność, przekonana, że słyszy nowy muzyczny dowcip kompozytora, śmiała się – Satie czuł się niezrozumiany.

Musiało minąć kilka dekad od śmierci kompozytora, zanim wersja orkiestrowa ukazała się drukiem.

Recepcja w muzyce, teatrze oraz w historii sztuki Pierwszą dekoracją teatralną Alexandra Caldera była powietrzna instalacja, którą zaprojektował do opartego na Socrate tanecznego spektaklu Marthy Graham z 1936 roku.

John Cage dokonał transkrypcji muzyki z Sokratesa na dwa fortepiany w 1944. Później napisał Cheap Imitation („Tania Imitacja”) opartą na dziele Satiego.

Merce Cunnigham zrobił choreografię do fragmentu Socrate w wersji Cage’a na dwa fortepiany, która nosiła tytuł Idyllic Song („Pieśń Idylliczna”). Jego późniejsza choreografia Second Hand również oparta była na dziele kompozytora.

Belgijski malarz Jan Cox (1919–1980) namalował dwa obrazy na temat śmierci Sokratesa (1952 oraz w 1979, rok przed samobójczą śmiercią).