Dzwonek boloński (Campanula bononiensis L.) – gatunek rośliny należący do rodziny dzwonkowatych.
Rozmieszczenie geograficzne Rośnie dziko w Azji Zachodniej i Środkowej, na Kaukazie i Syberii oraz na większej części Europy (bez Skandynawii, Wysp Brytyjskich, Hiszpanii, Portugalii, Islandii). W Polsce gatunek rodzimy. Występuje głównie w pasie wyżyn oraz w Wielkopolsce, na Wysoczyźnie Siedleckiej, w dolinie Bugu i dolnej Odry. Nie występuje w górach.
Morfologia thumb|left|200px|Kwiatostan Pokrój Roślina zielna do 50 cm wysokości. Łodyga Sztywna, słabo bruzdkowana, dołem obła, wyżej nieco kanciasta. Kutnerowato owłosiona. Ulistniona gęsto, skrętolegle. Liście Na spodniej stronie gęściej owłosione, szarozielone. Liście odziomkowe i dolne łodygowe z oskrzydlonymi ogonkami oraz blaszką jajowatą, w nasadzie uciętą, zaokrągloną lub sercowatą. Brzeg blaszki karbowanopiłkowany. Wyższe liście siedzące i nasadą obejmujące łodygę, ku górze łodygi coraz mniejsze i węższe. Kwiaty Kwiatostan kłosokształtny, wydłużony, utworzony z licznych kwiatów na krótkich szypułkach, wspartych lancetowatymi przysadkami, zwykle krótszymi od kwiatów. Działek kielicha pięć, lancetowate, nieco odstające od korony. Korona niebieska, stożkowato dzwonkowata, długości 1,5–2,5 cm. Rozcięta co najmniej do 1/3 na pięć ostrych i dość wąskich łatek.