W latach 1937–1938 Nakano występował także w reprezentacji w Pucharze Davisa. W 1937 Japończycy rozpoczęli rywalizację od półfinału strefy amerykańskiej i przyszło im od razu mierzyć się z silnymi Amerykanami; Nakano uległ w grze pojedynczej Donowi Budge’owi i Frankowi Parkerowi (Pajkowskiemu), a w deblu (w parze z Yamagishim) Budge’owi i Mako. Wobec równie niepomyślnego występu Jiro Yamagishiego spotkanie zakończyło się rezultatem 5:0 dla ekipy amerykańskiej, która potwierdziła wysokie aspiracje sięgając ostatecznie po Puchar Davisa, po zwycięstwie nad broniącymi trofeum Brytyjczykami. Ówczesny regulamin rozgrywek, ograniczający udział ekipy zwycięskiej jedynie do spotkania z pretendentem wyłonionym z grona pozostałych reprezentacji, sprawił, że w 1938 Amerykanów zabrakło na drodze Japonii; Japończycy z Nakano w składzie łatwo wyeliminowali Kanadyjczyków i osiągnęli finał strefy umownie nazywanej amerykańską. Na tym etapie lepsi okazali się Australijczycy pod wodzą Harry’ego Hopmana, z silnymi Adrianem Quistem i Johnem Bromwichem w składzie. Nakano przegrał z Quistem, w parze z Yamagishim uległ w grze podwójnej Quistowi i Bromwichowi, natomiast spotkania singlowego z Bromwichem nie dokończył;