Poza tym mechanizm ten przydaje się przy obezwładnianiu i połykaniu dużej ofiary, co blokuje w tym czasie wentylację płucną nawet do 20 minut. Ich płuco jest również dużo dłuższe od tych, które posiadają węże lądowe, ponieważ ciągnie się niemal przez ich całą długość ciała (może pełnić również funkcję pławną podczas zanurzania).

U Hydrophis platurus występują małe, wieloboczne i wydłużone łuski leżące obok siebie (nie dachówkowato); brak u nich normalnie wykształconych tarczek brzusznych, co uniemożliwia im sprawne poruszanie się po lądzie.

Wąż ten toleruje temperatury od 36,0 do 11,7 °C (jednakże w 5 °C może przeżyć godzinę).

Ponieważ jedyną dostępną dla tych węży jest woda morska, mają pod językiem – tak jak inne węże morskie – specyficzny gruczoł, który pozwala im pozbyć się z organizmu nadmiaru soli. Stężony koncentrat jest usuwany zawsze, gdy wąż wysunie język, którym zbiera zapachy.

Ekologia Hydrophis platurus jedynym znanym wężem morskim, z którym związane są epibionty z rzędu Decapoda.