W okresie jego rządów wybudowano ponad 40 tysięcy nowych mieszkań, wprowadzono darmową edukację oraz rozwinięto służbę zdrowia (śmiertelność niemowląt zmniejszyła się o połowę). Z drugiej strony pakiet reform pod koniec lat 70. spowodował odpływ kapitału zagranicznego i konflikt z Międzynarodowym Funduszem Walutowym. Odmowa spełnienia warunków podyktowanych przez MFW spowodowała załamanie gospodarki. Na niekorzyść Manleya wpłynął wybuch walk ulicznych zwolenników lewicy i prawicy. W 1980 roku ustąpił ze stanowiska premiera po porażce wyborczej jego partii. Jako przywódca opozycji zachował duże poparcie społeczne. Pod koniec lat 80. zrewidował poglądy w bardziej umiarkowanym kierunku, opowiedział się za utrzymaniem bliskich relacji ze Stanami Zjednoczonymi. W 1989 roku powrócił na urząd premiera. W trakcie ostatniego etapu rządów kontynuował konserwatywną i wolnorynkową politykę poprzedników obejmującą prywatyzację wielu przedsiębiorstw państwowych (choć dalej twierdził, że jest socjalistą). W polityce zagranicznej kontynuował współpracę z USA i poparł utworzenie NAFTA.