Henryk von Weida, także Henricus de Wida, Wychda (ur. przed 1200, zm. 16 września 1246) – mistrz krajowy zakonu krzyżackiego w Prusach i pierwszy wielki szatny w latach 1242-1244.

Życiorys Henryk von Weida pochodził z Turyngii z wpływowej i zamożnej rodziny. Jego ojcem był wójt Weidy Henryk II von Weida zwany Bogaczem. Wraz z dwoma braćmi (też o imionach Henryk) uczestniczył w wyprawie krzyżowej cesarza Fryderyka II do Ziemi Świętej, która odbyła się w latach 1228–1229. Porzucając wraz z żoną Juttą stan świecki w ślad za starszym bratem w końcu roku 1237 lub na początku 1238, wstąpił w szeregi zakonu krzyżackiego. Żona Jutta została mniszką w klasztorze w Cronschwitz. Opiekę na czterema synami przejął biskup Naumburg (Saale). Początkowo związany z komendą w Plauen, poczynił szybką karierę, gdyż w maju 1240 roku kroniki odnotowały jego pobyt na zgromadzeniu braci zakonnych z baliwatów niemieckich w Mergentheim.