Natomiast na zachód od ujścia Odry, w okolicach Stralsundu, szwedzki kontyngent wiązał znaczne siły VIII Korpusu Wielkiej Armii Napoleona, tak bardzo potrzebne do zdobycia Kołobrzegu. Jeszcze w lutym na głównodowodzącego oblężenia wyznaczono gen. Loisona, jednak w ślad za nim nie przysłano żadnych wzmocnień w ludziach i uzbrojeniu ofensywnym. Nic dziwnego, że nawet tak doświadczony dowódca, bohater wielu bitew i kampanii nie zdołał choćby zagrozić obrońcom Kołobrzegu. Zniecierpliwiony Napoleon Bonaparte rozkazał samemu marszałkowi Mortierowi zająć się osobiście oblężeniem. W tym samym czasie przybył kontyngent saski i polski 1 pułk piechoty Legii Poznańskiej księcia pułkownika Antoniego Sułkowskiego. Nadal jednak brakowało odpowiedniej oblężniczej artylerii. Na domiar złego marszałek Mortier, który opracował ciekawe, nowatorskie plany zdobycia twierdzy, został zmuszony przekazać dowództwo z powrotem generałowi Loisonowi, ponieważ na Pomorzu Szwedzkim ponownie dał o sobie znać gen. Hans Henrik von Essen. W tej sytuacji twierdzy nie zdobyto.