Często podejmowanym tematem były dzieci, który wprowadził jako rodzaj malarstwa, rozwinięty szczególnie w okresie hellenistycznym. Przedstawiał małe Erosy: Eros tańczący, Eros jako muzyk, Eros wśród kwiatów, Eros na wozie. Zapewne dość wierne ich kopie odnaleźć można w ściennych malowidłach pompejańskich.
Jednym z najsłynniejszych jego obrazów był wykonany w technice enkaustycznej obraz przedstawiający ukochaną z młodości, a zarazem mieszkankę jego rodzinnego miasta – Glykerę ozdobioną wieńcem z kwiatów, którymi handlowała.
Rzadziej malował duże obrazy, utrzymane zresztą w ciemnej tonacji, np. Ofiarowanie wołu, gdzie choć zwierzę ukazano frontalnie, uświadomiono jego rozmiary dzięki zastosowanej grze świateł i cieni.
Po 335 p.n.e. w Tespiach restaurował malowidła ścienne Polignota.
Według Pliniusza (Naturalis historia XXXV 40, 137) jego uczniami byli Nikofanes, Sokrates i syn ArystolaosJanusz A. Ostrowski: Słownik artystów starożytności. Architektura, rzeźba, malarstwo, rzemiosło artystyczne. Katowice: Wydawnictwo Książnica, 1994, s. 160..
Po Pauzjaszu sykiońska szkoła malarstwa zaczęła chylić się ku upadkowi.