Według Abrahama Maslowa istotą szczęścia jest zaspokojenie potrzeb. Maslow przyjmuje, iż ludzie posiadają następujące potrzeby: potrzeby fizjologiczne – głód, pragnienie, sen; potrzebę bezpieczeństwa; potrzebę przynależności i miłości; potrzebę szacunku; potrzebę samorealizacji.
Po zaspokojeniu danej potrzeby dochodzi do głosu potrzeba wyższego rzędu. Osoba szczęśliwa to osoba, która zaspokoiła wszystkie potrzeby. Ponieważ najwyższą z nich jest potrzeba samorealizacji, można przyjąć, że ludzie szczęśliwi to ludzie samorealizujący się.
Według Maslowa ludzie ci posiadają następujące cechy: realistyczne nastawienie do świata; akceptacja samego siebie; przyjazny stosunek do otoczenia; spontaniczność; niezależność; niekonwencjonalne podejście do życia (unikanie stereotypów); głęboka duchowość; głębokie przeżywanie miłości; filozoficzne, niezłośliwe poczucie humoru; kreatywność; bogata osobowość, odporna na wpływy otoczenia.
Współczesna psychologia podkreśla również rolę wewnętrznie motywowanej aktywności. Jeżeli robimy coś dla samej przyjemności i koncentrujemy się wyłącznie na tej czynności, a nie na przyszłych korzyściach z niej.