przykładowo, Dariusz Skórczewski stawiał dzieła Smarzowskiego w opozycji do hollywoodzkich antyutopii przesyconych „marksistowską ideologią”, a Łukasz Jasina na łamach „Rzeczpospolitej” przekonywał, że Wołyń reżysera nawiązuje do tradycji brytyjskiego kina postkolonialnego. Postkolonialne odczytania twórczości Smarzowskiego zdarzały się jednak także w artykułach o orientacji feministycznej, gdzie były nawet rozstrzygane na niekorzyść reżysera. Magdalena Podsiadło zwracała uwagę, że choć Smarzowski kwestionował w Wołyniu „fantazmat o multikulturowej arkadii” z literatury kresowej, reżyser wciąż odwoływał się do motywów „tradycyjnego ładu i katastrofy oraz przewagi cywilizacyjnej Polaków nad Ukraińcami”, typowych dla tożsamości kresowej Polski.
Sebastian Smoliński klasyfikował Smarzowskiego – obok Władysława Pasikowskiego – do reżyserów czyniących swym znakiem rozpoznawczym „fabrykowanie okrucieństwa”. Zdaniem Smolińskiego Smarzowski był współodpowiedzialny za wprowadzenie do polskiej kinematografii „nieznanego wcześniej poziomu brutalności, odpowiadając […] na rzekome zapotrzebowanie na przemoc ze strony widowni”.