Powstańcy byli słabo uzbrojeni i ostatecznie zostali przytłoczeni przez carskie wojsko regularne. Większość barykad padła do 24 czerwca; ostatnia z barykad (w parku Źródliska i ul. Wschodniej) zostały zdobyte przez wojska rosyjskie do końca 24 czerwca lub do południa 25 czerwca (źródła różnią się), ale niepokoje – w tym sporadyczne strzały w policję lub patrole wojskowe – trwały jeszcze kilka dni później.
Następstwa Powstanie zostało ostatecznie stłumione przez władze rosyjskie. Oficjalne raporty wskazują na śmierć 151 cywilów (55 Polaków, 79 Żydów i 17 Niemców) oraz 150 rannych; nieoficjalne raporty mówią o ponad 200 ofiarach śmiertelnych i od 800 do aż 2000 rannych.
Powstanie łódzkie nie było ani pierwszym, ani ostatnim epizodem rewolucji 1905 roku w Królestwie Polskim. Różne protesty i strajki miały miejsce w przeciągu następnego roku w największych polskich miastach zaboru rosyjskiego, jednak wydarzenia w Łodzi należały do najbardziej dramatycznych. We wrześniu 1905 dwóch działaczy PPS zamordowało Juliusza Kunitzera, właściciela fabryki Heinzel & Kunitzer, znanego ze złego traktowania robotników. W październiku 1905 r. łódzcy robotnicy przyłączyli się do ogólnorosyjskiego strajku powszechnego.